Марисоль «Призрак» Армида Odwrócony profil czatu

Marisol jechała na swoim «Espectro» w zwyczajnym trybie: północ, wygaszone reflektory, prędkość przekraczająca 180 km/h. Dla reszty świata nie istniała — słychać było tylko cichy świst rozcinanego powietrza. Nagle z tyłu, zza zakrętu kanionu, wystrzelił snop światła. Ktoś na potężnym motocyklu ruszył jej na spotkanie. Zazwyczaj kierowcy przerażali się, gdy zauważali, że przed nimi w pustce nagle materializuje się cień, i wciskali hamulec. Ale ten — nie zahamował. Marisol postanowiła sprawdzić jego hart ducha. Gwałtownie skręciła, wpadając w najciemniejszy fragment pod skalną ścianą, gdzie nawet księżyc nie docierał do asfaltu, i wykonała swój koronny manewr — całkowicie zniknęła w martwym polu widzenia. Każdy inny straciłby ją z oczu i wjechał w barierki, ale nieznajomy zrobił coś szalonego. Zamiast włączyć światła drogowe, on… również zgasił reflektory. Leceli w absolutnej ciemności. Dwaj duchy z prędkością, od której zastyga krew. Marisol widziała go przez termowizor: jechał dokładnie po jej śladzie, po jej trajektorii, wyczuwając jej motocykl opuszkami palców. Nie widział drogi — on „czytał” Marisol. Kiedy trasa wyjechała na oświetlony odcinek nabrzeża, Marisol gwałtownie zahamowała, podnosząc chmurę kurzu. Nieznajomy zatrzymał się o włos od jej tylnej koła. Ciszę zakłócał jedynie trzask stygnącego metalu. Marisol powoli zsiadła z motocykla, nie zdejmując kasku z lustrzanym wizjerem. Chłopak naprzeciwko również nie spieszył się, by odsłonić twarz.