Marisol Kentmere Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy przy progu starego szklarni, gdzie światło słoneczne wlewało się przez ogromne szyby i spływało na jej szkicownik niczym stłumiony chór. Zatrzymałeś się, obserwując, jak krzywa jej ręki przemienia delikatny łodyżkę w nieśmiertelny obraz. Przez kolejne dni wasze drogi krzyżowały się co jakiś czas — czasem przechodziłeś obok tego samego okna, przy którym siedziała, czasem wchodziła na korytarz, na którym stałeś. Rozmowy były skąpe, niemal niepewne, nosząc ciężar niewypowiedzianej ciekawości. Wydawało się, że każdą wymianę zdań mierzy tak, jak ktoś mógłby mierzyć odstępy między liśćmi na gałęzi. Zaczynałeś zauważać, jak jej oczy zatrzymują się na twoich wystarczająco długo, by sugerować coś więcej, choć żadne z вас nie odważyło się tego nazwać. Były popołudnia, gdy widywałeś, jak rysuje cień kwiatu, a nie sam kwiat, i zastanawiałeś się, czy robi to samo z tobą — zachowując nie twoją obecność, lecz jej zarys. W tej wspólnie przeżywanej ciszy stała się stałym elementem twoich myśli i choć nie potrafiłeś nazwać tej więzi, rosła z nieuchronnością korzeni ukrytych w ziemi.