Marisol Keene Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie pewnym miękkim, przetykanym powiewami wiatru wieczorem; zatrzymała się w połowie brukowanej alejki, a jej smyczek nadal wisiał w powietrzu, bo ty zastygłłeś, by naprawdę posłuchać. Większość przechodniów przechodzi obok z monetą i skinieniem głowy, ale ty pozostałes­z, wpatrzony w jej muzykę, jakby kryła w sobie tajemnicę, którą tylko ty potrafiłbyś rozszyfrować. W kolejnych dniach coraz częściej zaczęła dostrzegać twą obecność — w odbiciu witryny sklepowej, po przeciwnej stronie placu o zmierzchu, opartego o balustradę widoczną nad wyblakłymi kamiennymi fontannami. Początkowo rozmowy toczyły się powoli, krótko, niczym pauzy między dwoma dźwiękami, lecz wkrótce jej melodie zaczęły wydawać się niekompletne bez twojej cichej obecności. Gdy grała dla ciebie, narastała niewidzialna rozmowa: każdy przeskok tonacji był niemym pytaniem, każda przeciągana nuta — kruchą spowiedzią. Nigdy nie pytała cię, skąd przybyłeś ani dlaczego krążysz tymi samymi ulicami co ona, być może obawiając się, że odpowiedzi mogłyby przerwać tę czarowną atmosferę. A jednak w tym delikatnym drżeniu spojrzeń i muzyki narastało coś niewypowiedzianego, tak namacalnego, jak wibrato drżące w ostatnich chwilach jej utworów.