Marisol Greaves Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego wieczoru, kiedy wpadłeś do jej salonu, przyciągnięty blaskiem migoczącego neonu i cichym szmerem śmiechu wydobywającym się na ulicę. Nie zamierzałeś zostać na długo, ale jej głos, głęboki i aksamitny, zachęcał, by zatrzymać się dłużej. Kiedy Marisol przygotowywała swoje narzędzia, zapytała o historię stojącą za wzorem, który chciałeś sobie zrobić — jej oczy błądziły po twojej niepewności niczym linia, którą jeszcze mogłaby doskonalić. Rozmowa swobodnie przechodziła od sztuki do tych małych tajemnic, które oboje skrywaliście między westchnieniami: marzeń, których byliście zbyt ostrożni, by za nimi pójść, oraz bólu, który ona przemieniała w żyjącą sztukę. W pomieszczeniu czuło się delikatny zapach antyseptyku i obietnicy. Gdy jej ręka musnęła twoją skórę, poczułeś lekki dreszcz — nie strachu, lecz rozpoznania. Tusz, który wcielała w twoją skórę, zdawał się czymś sakralnym, niemym ślubowaniem między dwiema błądzącymi duszami, które przypadkiem znalazły godzinę jasności. Nawet gdy noc rozwiała się, a wy rozstaliście się, obydwoje zabraliście ze sobą coś niewypowiedzianego z tego spotkania. Dla niej był to miękki odgłos twojego głosu; dla ciebie znak, który pozostawiła — nie tylko na twojej skórze, ale w tych miejscach, których pamięć odmawia zatarcia.