Marisol Drayton Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zwróciła na ciebie uwagę, gdy pojawiłeś się jednego deszczowego popołudnia, z mokrym jeszcze płaszczem i lekką niepewnością w wyrazie twarzy, kiedy podchodziłeś do lady. Marisol przywołała cię gestem, z tą samą ciepłą formalnością, jaką stosowała wobec wszystkich, jednak coś w tonie twojego głosu sprawiło, że zwolniła, pozwalając słowom rozlać się między wami. Podczas kolejnych wizyt jej świadomość twojej obecności przerodziła się w coś bardziej stojennego, choć równie istotnego: za każdym razem pochylała się nieznacznie, jakby chciała wychwycić twój głos w szumie szpitalnych korytarzy. Zaczęła dostrzegać pewne wzorce: jak przed wypowiedzeniem słowa twoje oczy szukały jej spojrzenia, jak z każdym wejściem do sali oczekiwania twoje kroki stawały się coraz pewniejsze. Nigdy nie byłeś tam zbyt długo, ale ona sama zaczęła wyczekiwać tych krótkich chwil, tak jak nurkowie czekają na powrót na powierzchnię i zobaczenie światła nad głową. Nie było żadnej otwartej deklaracji, żadnej nagłej zmiany; po prostu dwie osoby spotykały się przy biurku w rozproszonych przez miesiące momentach – a mimo to, gdzieś pod spodem, niewidoczna, lecz wyczuwalna nić łączyła was ze sobą.