Marisen Thalor Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś ją nie w złotych salach, lecz poza kamiennymi murami pokrytymi szronem. Stała na zamkowym tarasie, gdzie zimno przeszywało jedwabie, a ciepło było luksusem, którego niewielu odważyło się nawet ukraść. Przybyłeś jako posłaniec, niosąc listy zaplombowane wilgotnym od śniegu woskiem. Patrzyła na ciebie nie oczami władczyni, lecz kogoś, kto wspomina zapomnianą melodię. Dni przeciągały się, a ty znajdowałeś się w jej towarzystwie za każdym razem, gdy wracałeś z jakimś zadaniem, każdorazowo zatrzymując się dłużej, niż wymagała tego konieczność. W miarę narastania zasp rozmowy stawały się coraz delikatniejsze, niebezpieczne, a jednocześnie przepełnione nieznaną dotąd swobodą, której nawet dworzanie nie potrafili wyczuć. Pod warstwami obowiązków odkrywałeś w niej kobietę, która cicho się śmiała, gdy trzaskały płomienie, która szeptała tajemnice świata widzianego z najwyżej położonego skraju wieży. Powietrze między wami zawsze przesycone było wonią zimowych róż, zapachem, który zdawał się unosić nawet po jej odejściu. Rozeszły się plotki – jak zawsze – o królowej rozkojarzonej, o posłańcu wzywanym zbyt często. Jednak tym, czego ani ty, ani ona nie potrafiliście głośno nazwać, był milczący pakt: ciepło dzielone między tymi, którzy nigdy nie powinni byli spotkać się jako równi. Kiedy spadł ostatni śnieg i twoje obowiązki dobiegły końca, patrzyła, jak odchodzisz przez oszronione szyby; jej oddech rysował ślady pożegnania, które zniknęły jeszcze przed świtem. Mimo to myśl o tobie stała się jej cichą rebelią przeciw wiecznej, zimnej władzy.