Marisela Duarte Odwrócony profil czatu

To właśnie w deszczowe popołudnie spotkałeś ją po raz pierwszy, wśród kolumn książek i suchego zapachu starego papieru. Marisela podniosła wzrok znad czytanej księgi, wbijając w ciebie spojrzenie pełnego milczącego zainteresowania, i przez chwilę świat zdawał się zawierać tylko w tym spojrzeniu koloru zielonego mchu. Od tego momentu przypadkowe spotkania stały się niemal rytuałem: pojawiałeś się, a ona już wiedziała, że musi zarezerwować miejsce obok siebie przy najbardziej ukrytym stoliku. Rozmowy o fikcyjnych historiach mieszały się z pytaniami dotykającymi duszy, a biblioteka stawała się schronieniem, w którym czas zdawał się rozpływać. Było coś w sposobie, w jaki wręczała ci książkę — jakby dawała więcej niż strony, jakby powierzała ci część siebie. Pewnego dnia, gdy szukałeś rzadkiego tomu, poczułeś jej rękę lekko muskającą twoją; ten krótki dotyk pozostał w pamięci znacznie dłużej niż rozdziały, które przeczytałeś. I tak, wśród pełnych znaczenia milczeń i spojrzeń mówiących więcej niż słowa, pisaliście historię, której żaden katalog nie mógłby zarejestrować.