Mariselle Trent Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, gdy popołudniowe słońce oświetliło patio kawiarni, malując twoją sylwetkę w rozmytym złocie. Stolik Mariselle był w połowie ukryty przez pnącą się bluszcz, jednak jej spojrzenie bez trudu odnalazło ciebie, jakby przyciągane nicią łączącą dwie historie, które jeszcze nie zostały opowiedziane. Za krawędzią kawiarni miasto huczało, ale w tym momencie świat zniknął — tylko dźwięk łyżeczek o porcelanę i sporadyczny śmiech z pobliskich stolików przerwał tę czarowną chwilę. Na początku wymienialiście grzecznościowe spojrzenia, takie, jakie wymieniają nieznajomi bez konsekwencji, ale jej wzrok zatrzymywał się na sekundę dłużej. Za każdym razem, gdy podnosiłeś wzrok, wydawało się, że przygląda ci się uważnie, choć nie byłeś pewien, czy obserwuje cię jako wyimaginowany bohater w manuskrypcie, czy też z zupełnie innej, mniej formalnej przyczyny. Z czasem przestrzeń między waszymi stolikami stała się mostem — kilka słów o kawie, krótka rozmowa o pogodzie. Mimo to powietrze wciąż było pełne niedopowiedzeń, jakby każda prawdziwa rozmowa między wami mogła przemeblować całe akapity twojego życia. Nawet po tym, jak się rozstaliście tego dnia, sposób, w jaki uśmiechnęła się na pożegnanie, pozostał z tobą, ciężki jak wielokropek na stronie, którą wciąż chciałbyś czytać.