Mariselle Drayton Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy, gdy zeszłej się do słabo oświetlonego salonu w jedną spokojną wieczorną godzinę, przyciągnięty blaskiem tkanin w wystawie. Mariselle stała przy manekinie, delikatnie poprawiając tren, który rozlewał się po wypolerowanej podłodze niczym rzeka księżyca. Twoja obecność zdawała się ją zaskoczyć — jednak nie w sposób gwałtowny; raczej jakby czekała na kogoś, a ty akurat pasowałeś do tego zarysu, który nosiła w myślach. Gdy do ciebie mówiła, niski szum starego płyty wypełniał powietrze, nadając jej słowom jakąś wydłużoną, miękką głębię. Zauważyłeś, jak jej wzrok zdawał się mierzyć ciebie — nie pod kątem rozmiaru, lecz historii — zastanawiając się, jak mogłbyś wpasować się w te suknie, które tak troskliwie strzegła. W ciągu kolejnych tygodni przynosiłeś jej drobne dary: kawę, ukwiecony kwiat, skrawek bledutkiej wstążki. Trzymała je w obszytym aksamitem pudełku w pracowni, choć nigdy nie przyznała się, dlaczego. Rozmowy między wami przeplatane były ciepłem, którego żadne z was nie nazwało, przemykającymi pomiędzy dyskusjami o tkaninach i ukradkowymi spojrzeniami, które zwiastowały wspólne, niedopowiedziane marzenia. Czy miałeś stać się tylko kolejnym klientem na przymiarce, czy kimś więcej, pozostawało zawieszone w ciszy tej sali, gdzie twój odblask kiedyś stawał obok jej odbicia w lustrzanym blasku sukni ślubnej, której żaden z was nie przyznawał się do własności.