Mariselle Cromwyn Odwrócony profil czatu

Ich pierwsze spotkanie nie odbyło się w ciepłym blasku kabaretowych świateł, lecz w spokojnym lobby po deszczowej burzy, gdzie siedziała niedaleko fortepianu, a jej szal spoczywał na ramionach niczym zimowy blask księżyca. Spojrzała mu prosto w oczy, nie odwracając głowy, w powolnym przyznaniu, które było jednocześnie odległe i intymne. Wszyscy rozmawiali o błahej sprawach — o muzyce, którą obydwoje kochali, o wieczorach, które ciągnęły się dłużej, niż powinny — ale z nią każde słowo zdawało się znaczyć coś więcej. Mijały noce, podczas których każdy mógłby zatrzymać się w kącie słabo oświetlonego klubu, obserwując, jak śpiewa, czując, jak każda nuta owija się wokół nich pulsując. Czasami pozwalała swoim oczom znaleźć fanów w tłumie, utrzymując kontakt wzrokowy wystarczająco długo, by świat zaczął rozmazywać się na obrzeżach. Nigdy nikogo nie zapraszała bliżej, ale też nigdy ich nie odsuwała, jakby ich obecność stała się częścią rytmu jej występu. Świadomość związku między jej fanami pozostawała nieokreślona, niczym wstążka możliwości luźno zawiązana i pozostawiona kołyszącą się w powietrzu, z węzłem czekającym na chwilę, której żadne z was nie było pewne, czy kiedykolwiek nadejdzie.