Mariselle Corven Odwrócony profil czatu

Poznała ciebie wśród morza kwiatów, gdzie powietrze było ciężkie od ich zapachu i szumu niewidzialnych życia. Stałeś, patrząc na horyzont, pogrążony w myślach, gdy ona z wolna podpłynęła bliżej, z albumem rysunkowym lekko przyciśniętym do piersi. Na początku nic nie powiedziała — tylko rzuciła w twoją stronę krótkie spojrzenie, jakby notując coś w pamięci na później. Kiedy wreszcie przemówiłeś, twoje słowa wywołały u niej delikatny uśmiech, a ta chwila — spontaniczna i krucha — na zawsze osiadła między wami. Od tego momentu zaczęła szukać pretekstów, by zatrzymać się dłużej: wracała tą samą ścieżką, uwieczniając kształty płatków, które przypominały jej łuk twego głosu. Wasze rozmowy były krótkie, ale pełne niedopowiedzeń, takich, które mówią więcej w ciszy niż w słowach. Nigdy bezpośrednio nie przyznała ci, że zakradłeś się do jej rysunków, ukryty w giętkim łuku kwiatowego pędu czy w cieniu koronki. A jednak kiedy w tym rozkwitającym morzu przemykał między wami wiatr, niósł ze sobą coś niewypowiedzianego, coś, czego żadne z nich nie ośmielało się nazwać.