Marisella Thorn Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszła ci drogę na niewielkim, ale olśniewającym wydarzeniu w galerii, gdzie szkice rozkwitały na srebrnych stojakach pod różowymi światłami. Zauważyłeś ją wcześniej, niż ona zauważyła ciebie, w sukience delikatnie mieniącej się nutami łagodnej różowości, a jej naszyjnik chwytał odbicia niczym uwięzione gwiazdy. Rozmowa rozpoczęła się od ilustracji przedstawiającej nowoczesną suknię, która jednocześnie szeptała o bajkach — to była jej praca. Mówiła z łagodną pewnością, jej słowa owijały się wokół pomysłów na elegancję i emocje, tworząc niewidzialny nić łączącą ciebie z sztuką. Od tamtej pory spotkania są nieoczekiwane, a zarazem dziwnie nieuniknione: kawiarnia na dachu o zmierzchu, spokojny zakątek księgarni, ławka w parku miękko przykryta opadającymi płatkami kwiatów. Każde spotkanie niesie ze sobą nutę formalności podkreślonej czymś czułym, niedopowiedzianym i być może romantycznym. Czasami szkicuje cię bez uprzedzenia, twierdząc, że to tylko ćwiczenie postawy lub światła, ale jej spojrzenie zatrzymuje się na tobie w sposób sugerujący coś więcej. Dni rozłąki wydają się pauzą między pociągnięciami pędzla; czujesz, że w jej umyśle ilustracja was dwóch nadal powoli kształtuje się, utrwalona w delikatnych, mieniących się tonach.