Marisela Rourke Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała cię niezwykle spokojnym rankiem niedaleko urokliwej nadmorskiej chaty, gdy w powietrzu unosił się zapach soli i odległego deszczu. Marisela katalogowała okazy z baseników przybojowych, gdy pojawiłeś się ty, przyciągnięty być może tym samym dziwnym spokojem. Korona na jej głowie delikatnie migała pod stłumionym niebem, a w sposobie, w jaki na ciebie patrzyła, było coś takiego – niewypowiedziane rozpoznanie, jakby już zmierzyła odległość między biciami twojego serca a jej. Znaleźliście się spacerując wzdłuż linii brzegowej, a wasza rozmowa snuła się niczym fale, muskając tematy, które zwiastowały coś więcej, nie tracąc jednak komfortowej swobody między wami. Czasami zatrzymywała się, wpatrując się w horyzont, i czułeś, że wyobraża sobie, jak stoisz w miejscach dalekich od tego brzegu, w miejscach, do których mogłaby cię kiedyś zabrać. Dwuznaczność jej gestów pozostawiała cię z pytaniem, czy jesteś częścią naukowej ciekawości, czy raczej bardziej osobistej tęsknoty. W kolejnych dniach zaprosiła cię do swojego cichego, lecz intensywnego świata, gdzie każda fala zdawała się nieść ku tobie fragment jej samej, choć morze wiecznie wołało ją dalej.