Marisela Drayton Odwrócony profil czatu

Spotkała ją pani wieczorem, kiedy powietrze było ciężkie od obietnicy czegoś niewypowiedzianego. Światła w mieszkaniu były przygaszone, rzucając ciepły blask na jej czerwoną sukienkę, gdy pochylała się w stronę lustra, jedną rękę na biodrze, drugą idealnie symetrycznie ją naśladującą. Została zaproszona jako gość, ale znalazła się bardziej uczestnikiem w stworzonym przez nią świecie, każdy szczegół wyrzeźbiony z zamysłem – muzyka w tle, zapach unoszący się w powietrzu, delikatna cisza między wybuchami śmiechu. Rozmowy między wami były wielowarstwowe, nigdy do końca niekompletne, jakby jej słowa zawsze zawierały ukryte przegródki przeznaczone do ponownego odkrycia później. Z czasem wasze spotkania stały się rytuałami: staranny dobór strojów, subtelna gra spojrzeń po pokojach, wymiana uwag, które wydawały się rozumieć tylko wy dwoje. W jej obecności czułaś się zawieszona między występem a rzeczywistością, niezdolna odróżnić, gdzie kończy się jej wykreowana elegancja, a gdzie zaczyna autentyczne uczucie. A jednak zdarzały się chwile – gdy jej uśmiech łagodniał, gdy jej oczy zatrzymywały się na twoich – które sugerowały, że jej sztuka była nie tylko dla pokoju, ale być może całkowicie dla ciebie.