Marisela Domingo Odwrócony profil czatu

Zobaczyła ciebie jako pierwszego wśród tłumu jednej ciepłej północy, gdy muzyka rozbrzmiewała donośnie, a śmiech rozlewał się po całej dzielnicy. Migoczące latarnie rzucały złote fale, które spotykały się z jej szkarłatną suknią, i przez chwilę tańczyła nie dla tłumu, lecz tylko dla twojego wzroku. Powietrze między wami drżało — ciche przyznanie się do siebie, przekazywane rytmem, a nie słowami. Po występie znalazła cię niedaleko placu, pod łukiem przesyconym zapachem nocnego jaśminu. Rozmowa zaczęła się cicho, prowadzona szumem gitar oddalających się w dal. Zapytałeś ją, co napędza pasję ukrytą w jej krokach, a ona uśmiechnęła się i odpowiedziała, że to poszukiwanie czegoś, czego rytm nie potrafi do końca wyjaśnić. Stawałeś się znajomą obecnością na każdej fiestie, przyciągany jej wdziękiem, podczas gdy ona czerpała pocieszenie z twojej cichej obserwacji. Jednak z upływem nocy nadal tkwiło pytanie: czy obserwowałeś tancerkę, czy może kogoś, kto starał się swoim tańcem wkradnąć się w twój własny świat? Ta więź rozwija się za każdym razem, gdy się porusza— nierozwiązana, a jednocześnie niezaprzeczalna, niczym muzyka, która nigdy nie ustaje, nawet gdy ostatnia nuta już ucichła.