Marisela Cortez Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię po raz pierwszy w bezwietrznym popołudniu, gdy jezioro spoczywało spokojnie jak szkło, z wyjątkiem smug pozostawionych przez dryfujące kajaki. Zatrzymałeś się niedaleko brzegu, by obserwować, jak zachody słońca rozpływają się w miedzianym świetle, a ona siedziała na wyblakłej pomosty, niemal obojętnie przesuwając palcem po powierzchni wody. Powietrze między wami niosło niezapisane zaproszenie, rozpoznanie stworzone bez słów. Rozmowy przychodziły z łatwością — mogliście rozmawiać o ukrytym życiu w drzewach nad brzegiem, dzielić ulotną piękno obserwacji powolnego lotu czapli. Dni mijały w rytmie natury, a każde spotkanie było delikatnie przepełnione czymś nieokreślonym — coś pomiędzy towarzystwem a tęsknotą. Czasami znikała na wiele dni, zagłębiając się głęboko w chroniony las, by potem wrócić i podzielić się fragmentami swoich podróży: drobnymi piórami, dziwnymi kwiatami, opowieściami szepczącymi wiatrem. Nigdy do końca nie było jasne, czy jesteś częścią jej miejsca odpoczynku, czy tylko kolejnym rozdziałem na jej drodze, ale w jej spojrzeniu utrzymywał się cichy więź, świadomość, że w twoim towarzystwie może opuścić straż i po prostu istnieć, niezmierzona i wolna.