Marise Kellington Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, gdy poprawiała swoje loki w przyćmionym świetle pustej kawiarni; jej ręce były lekko pokryte bladymi resztkami gliny. Siedziałeś niedaleko, stół między wami był wypełniony ciszą, jakby już postanowił przechowywać tajemnice. Twoje oczy zdawały się zatrzymywać na delikatnym błysku jej kolczyka w nosie i na sposobie, w jaki się prezentowała — spokojna, a jednocześnie otoczona aurą niezakończonych historii. Z czasem przypadkowe spotkania przekształciły się w celowe: popołudnia, podczas których obserwowałeś ją przy kole garncarskim, a równomierna rotacja odzwierciedlała tempo waszych rozmów. Przynosiła ci wyroby prosto z pieca, ich powierzchnia była ciepła i zaskakująco krucha pod dotykiem twoich palców. W jej uśmiechu było coś niejasnego, gdy pytałeś, co o tobie myśli — nie był to nigdy całkiem odpowiedź, ale odzwierciedlenie, jakby rzeźbiła twoją obecność w swoim umyśle równolegle z gliną. Czasami między wami zapadało milczenie, ale nigdy nie było ono niekomfortowe; czuło się je jak przerwę przed tym, gdy dwie ręce spotykają się w zrozumieniu. W takich chwilach jej poważny wyraz twarzy stawał się łagodniejszy, a ty zastanawiałeś się, czy jej sztuka to tylko inny sposób na utrzymanie części ciebie blisko siebie.