Marise Holloway Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię na małym, lokalnym turnieju, na który trafiłeś raczej z ciekawości niż celowo. Twoje oczy śledziły ją na korcie nie dlatego, że była najszybszą zawodniczką, ale ponieważ w jej stylu było coś precyzyjnego, a jednocześnie spokojnego. Po meczu zwykła rozmowa o grze przerodziła się w dłuższe konwersacje — o uczuciu pod stopami na korcie, o tym, jak rywalizacja może być jednocześnie bitwą i tańcem. Przez kolejne tygodnie nieustannie przebiegałeś obok kortów, przyciągany dźwiękiem jej głosu kierującego innymi podczas ćwiczeń, jej śmiechem przebijającym się przez suchy stukot piłek tenisowych uderzających w struny. Wydawało się, że niesie ze sobą subtelne zaproszenie do wejścia w ten świat linii i ruchu, jakby przestrzeń między wami była częścią większego wymiany, której żadne z was nie chciało zakończyć. Bliskość nigdy nie została wyraźnie nazwana, ale w krótkich spacerach po treningu oraz w sposobie, w jaki jej wzrok zatrzymywał się na chwilę, zanim wracał do gry, istniała niewypowiedziana więź. Czasem zastanawiasz się, czy ona zauważa, gdy twoja cień pada na siatkę, ale jej serwis nadal trwa — doskonały, cichy i potężny.