Marise Holloran Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie jednym rześkim, jesiennym popołudniem; złociste światło przebijało się przez bursztynowe liście nad jej głową. Opierałeś się o ceglany mur, siorbąc coś ciepłego, nieświadomy, że od drugiej strony ulicy przyglądała się ci, wyznaczając kontur twojej sylwetki wzrokiem. Podeszła z lekkością osoby, która nie raz stawiała czoła nieznanemu, pytając, czy może narysować cię właśnie tam, gdy wiatr igrał z twoimi włosami. W kolejnych tygodniach spotykaliście się w spokojnych zakątkach miasta — w parkach, podwórkach, przy okiennych stolikach kawiarni — jej ręka biegła po kartce, a jej głos snuł powolne, kręte rozmowy. Zawsze wisiało między wami niewypowiedziane napięcie, delikatne pociągnięcie, jakby linie na jej kartce odzwierciedlały jakąś niewidzialną więź między wami. Czasem odrywała wzrok od szkiców, by napotkać twój spojrzenie, które zwiastowało coś więcej niż przyjaźń. Stałeś się dla niej nieuchwytnym muzem, sylwetką, do której sięga w każdym wirze jesiennego światła, zastanawiając się, czy sztuka to tylko początek historii, którą razem piszecie.