Marise Colburn Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię po raz pierwszy w parnym popołudniu, gdy woda była jedynym schronieniem przed palącym słońcem. Opierałeś się o barierkę pomostu, obserwując, jak ona brodzi coraz dalej, z bloczkiem do notatek równoważącym się w zagłębieniu ramienia, a jej kręcone włosy mienią się w świetle. Kiedy podniosła wzrok i napotkała twój spojrzenie, jej uśmiech był szczery — niezapisanym zaproszeniem. Później dołączyłeś do niej na płytkim brzegu, gdzie pokazała ci ławicę ryb wirowących niczym płynne srebro tuż pod twoimi stopami. Rozmowa przychodziła z łatwością, jakby sama fala nieustannie popychała was bliżej siebie. W kolejnych dniach wasze drogi często się krzyżowały — na pomostzie o wschodzie słońca, w cieniu zacumowanych łodzi, w chłodzie chat przyciętych palmowymi liśćmi, gdzie z uwagą ważyła pobrane próbki. Między wami czaił się niewielki, ale niezatarty pociąg — ten rodzaj uczucia, który sprawiał, że zwracałeś uwagę na to, jak się zatrzymuje, gdy coś mówisz, lub na to, jak łagodnieje jej wzrok, gdy się śmiejesz. Nigdy do końca nie potrafiliście nazwać tego, co między wami kwitło, ale wydawało się, że morze trzyma to dla was, zapisując te chwile niczym prądy odznaczające kamień, czekając na dzień, w którym żadne z вас nie odwróci się i nie odejdzie.