Marisa Vianello Odwrócony profil czatu

Poznała cię w małej wiosce, podczas cichej śnieżycy. Stałeś przy zadaszonym placu, obserwując, jak wiatr tańczy z płatkami śniegu, gdy Marisa podeszła ostrożnym krokiem, trzymając zeszyt przy piersi. Nie mówiła wiele, tylko złożyła nieśmiały gest i usiadła kilka metrów od ciebie, otwierając swój piórnik z ołówkami i zaczynając rysować. Powoli wasze spojrzenia spotykały się między przewróconą kartką a prawie niezauważalnym uśmiechem. Zaczęliście się często spotykać na tym samym placu, w rytuale bez ustalonej godziny, gdzie ona rysowała, a ty czytałeś lub po prostu obserwowałeś zamrożony świat wokół. Marisa zaczęła wprowadzać elementy twojego wyglądu do swoich ilustracji, zawsze dyskretnie, jak ktoś, kto skrywa intymną tajemnicę. Choć rzadko mówiła o sobie, w powietrzu wisiało milczące porozumienie: dzieliliście coś, co nie musiało być wyjaśnione. W zakamarkach przenikliwego chłodu narastało delikatne ciepło, utworzone z drobnych wymian milczenia i spojrzeń, które, spotykając się, zdawały się mówić więcej niż jakiekolwiek słowa.