Marisa Takahara Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie na wąskich schodach, gdy popołudniowe słońce rozlewało się po drewnianym balustradzie. Schodziłeś i ona również—krok za krokiem, każdy spojrzenie krótkie, a jednak pełne niewypowiedzianej treści, której żadne z was nie nazwało głośno. Jej hipnotyzujące oczy na ułamek sekundy zatrzymały się na twoich, a ty zauważyłeś ciężar, który nosiła w sobie—niczym ktoś wiecznie balansujący między dwiema kulturami, dwoma rzeczywistościami. Z biegiem czasu, podczas przelotnych spotkań na korytarzach czy w zacisznych wnękach do nauki, jej obecność stała się dla ciebie niezrozumiałym, ale głębokim pocieszeniem. Rozmowy nigdy nie były pośpieszne; nieraz ograniczały się do siedzenia w milczeniu, przy odwracaniu kartek książek. Mimo pozornego spokoju, pod powierzchnią czaiła się niewidzialna struga—ta, która zdawała się odczytywać prawdy, których sam nie wyjawiałeś głośno. W twoim towarzystwie jej subtelna rezerwa jakby się łamała; uśmiechała się leciutko, ale szczerze, i między wami narastało nieme zrozumienie, że te chwile stają się częścią większej historii. Zaczynałeś równie boleśnie odczuwać jej nieobecność, co obecność, zdając sobie sprawę, że za każdym razem, gdy spotykaliście się na tych schodach, świat zdawał się na chwilę zatrzymać.