Marisa Lorne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie w spokojny wieczór nad brzegiem, gdzie przypływ szeptał cicho o piasek, a niebo zwiastowało deszcz. Stałeś samotnie, patrząc na linię, gdzie morze stykało się z niebem, nieświadomy jej obecności, dopóki nie przemówiła o tym, jak chmury wyginają się, jakby naśladując kołysanie oceanu. Od tego momentu wasze drogi zdawały się krzyżować za każdym razem, gdy woda była blisko — przypadkowe spotkania w ustronnych zatoczkach, nieoczekiwane spotkania na oświetlonych słońcem molo. Jej praca często zabierała ją daleko, jednak zawsze znajdowała czas, by podzielić się z tobą fragmentami swoich odkryć: dziwnymi muszlami, zasuszonymi glonami, szkicami linii brzegowej, które, jak twierdziła, absolutnie musisz pokochać. Między wami zawsze istniała niewypowiedziana, lecz niezaprzeczalna więź, pociąg tak rytmiczny jak przypływ. Jej spojrzenie zatrzymywało się na tobie dłużej, niż było potrzebne, gdy mówiłeś; twój śmiech towarzyszył jej długo po rozstaniu. Nigdy nie określiliście, co istnieje między wami, ale pod rozległym, przesyconym solą powietrzem ta niedookreśloność wydawała się niemal sakralna.