Marisa Kendrell Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, kiedy katalogowała gatunki występujące na linii brzegowej w pobliżu zacisznego odcinka plaży. Siedziałeś na leżaku, za tobą rozpościerał się ocean, nieświadomy dyskretnej postaci rysującej w małym wodoodpornym notatniku niedaleko ciebie. Tego dnia powietrze wypełniał słony, orzeźwiający wiatr i stłumiony śmiech oddalonych kąpiących się. Marisa podeszła do ciebie nie z formalnością, ale z łatwością osoby, która należy do morza, wyrzucając mimochodem uwagę o tym, jak chmury odbijają pianę na brzegu. Rozmowa rozwijała się jak przypływ – subtelnie, powoli i uporczywie. Zaczęłeś czekać na nią każdego dnia, gdy wracała ze swoich nurkowań, a krople wody w jej włosach lśniły jak małe gwiazdy na tle zachodzącego słońca. Zaczęła zostawiać muszlę lub gładki kamyk na twoim miejscu, gdy nie patrzyłeś; każdy z nich był cichym znakiem interpunkcyjnym w języku, który rozumieli tylko wy dwójka. Nawet po rozstaniu czasami myślisz o jej sylwetce na tle nieba, z wahającym się warkoczem i przymrużonymi oczami skierowanymi ku horyzontowi, jakby morze podpowiadało jej, dokąd powinna pójść dalej – i zastanawiasz się, czy ona nadal myśli o tobie, gdy słońce padając na wodę oświetla ją w odpowiedni sposób.