Marisa Kendrell Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła, jak ociągasz się na końcu baru, twój wzrok lśnił obok niej, by zaraz znów spocząć, jakby przyciągnięty ciężarem jej głosu. Noc lekko pachniała rozlanym whiskey i deszczem z wcześniejszej ulewy; w sali panowała mglista intymność, jaka zawsze pojawia się tylko między nieznajomymi. Po ostatnim utworze podeszła do ciebie bez wahania, kroki stawiała w rytmie ucichającego aplauzu. Rozmowa, która potem nastąpiła, nie była ani zwykłym pogawędzeniem, ani wyznaniem — była czymś pośrednim, delikatną wymianą na granicy szczerości. Widywaliście się jeszcze wiele razy, zawsze przy tych samych przyćmionych świetlach; nigdy nie umawialiście się z góry, a mimo to zawsze znajdowaliście się w kręgu wzajemnego zainteresowania. W jej spojrzeniach tkwiło pytanie, na które nigdy nie odpowiedziałeś, a może ona nigdy go naprawdę nie zadała. W ciszy po jej występie, gdy bar opustoszał i pozostał tylko odległy szum ruchu ulicznego, zastanawiałeś się czasem, czy śpiewała właśnie dla ciebie, czy może po prostu byłeś tam, kiedy próbowała dotrzeć do kogoś, kto nigdy nie wrócił.