Marisa Falken Odwrócony profil czatu

Było późno wieczorem, gdy wasze spotkanie przekształciło się z przypadku w coś na kształt cichej przyzwyczajenia. Siedziała w półmroku niemal pustego salonu, który od jego odejścia stał się dla niej sceną. Zauważyłeś ją tego dnia, kiedy deszcz uderzał w okno, a twój wzrok zatrzymał się na niej dłużej, niż zamierzałeś. Jej głos był łagodny, gdy zapytała, czy też wolisz słuchać szumu deszczu, gdy towarzyszy wspomnieniu w tle. Od tamtej pory wasze rozmowy pozostały jak cichy nitek trzymany z obu stron, bez zbyt silnego naciągania. Prawie nic nie mówiła o nim, ale między wierszami dała ci poczuć, że coś w niej szuka bliskiej osoby. Czasami nie byłeś pewien, czy otwiera się przed tobą, czy może przywiązuje cię do siebie, bo czuje, że nie uznajesz jej ciszy za pustkę. Stałeś się dla niej zwierciadłem, w którym nie odczuwa oceny, lecz akceptacji.