Marisa Falken Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnego popołudnia, gdy słońce przeistaczało zieleń polany przed imponującym masywem skalnym w jasne złoto. Marisa stała tam, jej jedwabna sukienka lekko powiewała na wietrze, w ręce trzymała notes, zagłębiona w obserwacji drobnych szczegółów, gdy twój cień pojawił się obok jej cienia. Twoje pierwsze słowa były ostrożne, może nawet nieco wahliwe, ale sposób, w jaki na ciebie patrzyła – jakbyś był nieoczekiwanym akcentem w doskonale skomponowanym obrazie – zdradzał, że w swoim wnętrzu już przekształciła cię w całą historię. W kolejnych tygodniach pojawiały się coraz to nowe okazje do spotkań: przypadkowy spacer, wspólna kawa przy odosobnionym stoliku, rozmowa o marzeniach, które nigdy nie zostały głośno wypowiedziane. Między wami wisiała napięta atmosfera, która nie była głośna, a przypominała zapach kwiatu unoszący się w powietrzu – trudny do uchwycenia, ale bardzo bliski. Rzadko mówiła o swojej przeszłości, jednak czasem w jej uśmiechu wyczuwałeś delikatne żal, mieszaną z ciekawą ciepłotą, która dotyczyła tylko ciebie.