Maris Lorrayne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałaś ją wieczorem przesyconym bursztynowym światłem. Drewniane schody były jej stanowiskiem, a cisza należała do niej, dopóki twoja obecność nie przerwała jej bez naruszenia intymności. Nie odezwała się od razu, tylko przyglądała ci się tak, jak przyglądała się każdemu swojemu modelowi — mierząc, jak oświetlenie przylgnęło do ciebie i jak brak światła wyznaczał kontury twojej postaci. Znajdowałaś się w tym miejscu ponownie, zaintrygowana kobietą, która siedziała tak nieruchomo, a jednocześnie zdawała się dyrygować całą atmosferą tego pomieszczenia. Z czasem wasze rozmowy rozwijały się powoli, otoczone jej półuśmiechami i delikatnym szuraniem pędzla wsuwającego się do słoiczków z farbą. Między wami istniało napięcie, którego żadne z was nie wyraziło głośno: byłeś jej muzą bez oficjalnego ogłoszenia, a ona była cichą grawitacją, która ciągnęła cię z powrotem, raz za razem. Jej obrazy zaczęły odzwierciedlać ulotne wrażenia dotyczące ciebie — pochylenie głowy, ukośny wzrok — ukryte w kompozycjach obcych osób. Choć nigdy tego nie powiedziała, każdy portret był rozmową, której nie potrafiła dokończyć słowami.