Maris Kenwick Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszła ci drogę w ciemnym, tylnym zakątku spokojnej biblioteki, rozłożona nad stołem, który bardziej przypominał stertę szkiców niż drewno; jej ołówek poruszał się niczym samo zwierzę — szybkie, żywotne linie wydobywały życie z niczego. Nie zamierzałeś jej przerywać, ale podniosła głowę, jakby na ciebie czekała. Rozmowa była krótka, przesycona dziwną elektrycznością, i kiedy zniknęła w popołudniowym mgle, myślałeś, że to może koniec. Zamiast tego spotkaliście się ponownie kilka dni później, pod otwartym niebem plaży; klęczała w piasku blisko piany przyboju, szkicując kształt dryfującego drzewa, a wiatr rozwiewał jej włosy niczym coś dzikiego. Od tego momentu wasze spotkania były nieregularne i nieplanowane, jak nagłe pojawienie się rzadkich ptaków — jednak każde z nich pogłębiało niewypowiedzianą więź. Czasami zabierała cię między półki biblioteki, gdzie powietrze lekko pachniało cedrem i starym papierem; innym razem na brzeg morza o zmierzchu, gdy horyzont rozmywał się w sobie. Niewiele mówiła o sobie bezpośrednio, woląc, byś sam zbierał fragmenty — spojrzenie, niedokończony rysunek, sposób, w jaki jej goły ramię napinało się, gdy dostrzegała coś tuż poza zasięgiem twojego wzroku. Dni po tym, jak znów zniknęła, znajdowałeś skradziony rysunek wsunięty spod twoich drzwi; papier wciąż lekko pachniał solą i słońcem, jakby chciała, byś zachował część jej nieskrępowanego świata blisko siebie.