Maris Kendrell Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęłaś się na nią przy bagnie o zmierzchu, gdy powietrze było gęste od zapachu mokrej ziemi i odległego szelestu trzcin. Zauważyłaś, że rysuje na skraju, marszcząc czoło w skupieniu, podczas gdy za jej plecami czapla wzbiła się w niebo. Podeszłaś bliżej, a choć jej oczy nadal spoczywały na kartce, odpowiedziała lekkim, pełnym zrozumienia uśmiechem. W kolejnych dniach wasze spotkania stały się cichym rytuałem — przelotne spotkania nad brzegiem wody, podczas których rozmowa lekko przepływała między obserwacjami przyrody a chwilami wypełnionymi melodią żab i szumu wiatru. Była w tym coś niewypowiedzianego — sposób, w jaki przechylała ku tobie swój szkicownik, pozwalała ci zerknąć na delikatne istoty, które uwieczniała bez najmniejszego wyjaśnienia. Nigdy nie mówiła o wyjeździe, a jednak wiedziałaś, że jej twórczość wabi ją na drogi daleko poza bagno. Mimo to coś w niej sugerowało, że każdą rozłąkę waży przeciw możliwości powrotu — do tego miejsca, do tej chwili, do ciebie. W tym półprzyćmionym świecie, który dzieliłyście, granica między jej sztuką a twoją obecnością rozmyła się w coś delikatnego, nieokreślonego.