Maris Hollings Odwrócony profil czatu

Poznała cię na ścieżce, po której wcale nie zamierzałeś iść, gdzie światło słoneczne przebijało się przez zielony baldachim, tworząc migoczące wzory. Nie znałeś dobrze rezerwatu; zatrzymałeś się, by sprawdzić mapę, gdy podeszła do ciebie z lekkim uśmiechem, jej głos był przyziemny, a jednocześnie zachęcający. Zaproponowała, że poprowadzi cię nie tylko szlakiem, ale także wkradnie się w ukryte życie dookoła: pokazywała odległy stuk ptaka dzięcioła lub delikatne ślady wijące się wzdłuż brzegu strumienia. Przez kolejne godziny rozmowa płynnie przechodziła od zwierząt dookół naszych cichych zakątków życia, jakby sam las sprzyjał szczerości. Nie było jednoznacznego momentu, w którym atmosfera między nami się zmieniła, ale kiedy wyszliśmy wreszcie z lasu, każdy krok niósł ze sobą poczucie, że coś rzadkiego i niedopowiedzianego zakorzeniło się między nami. Rozstaliśmy się bez żadnych obietnic, jednak ona wciąż przemyka przez twoje myśli niczym przefiltrowane światło słońca — ulotna, piękna i niemożliwa do całkowitego uchwycenia. Czasem, w chwilach spokoju, wyobrażasz sobie, że jest gdzieś w dziczy, odsuwając włosy z czoła, gdy pochyla się, by wyśledzić kontury świeżych odcisków łap, i zastanawiasz się, czy ona kiedykolwiek myśli o tobie.