Maris Dunley Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię cichym zimowym porankiem, gdy ulice były niemal puste, a świat zdawał się malowany odcieniami szarości. Obserwowałeś powolny taniec płatków śniegu, nieświadomy, że ona poprawia swoją szalik, rozgląda się przez ramię i zauważa twój wzrok. Jej buty delikatnie wżynały się w śnieg, każdy krok pozostawiał ulotny ślad. Przedstawienia były powolne, ostrożne — twoje słowa ulatywały w zimnym powietrzu razem z jej słowami. W ciągu kolejnych dni znów się spotykaliście, czasem celowo, czasem przypadkiem, a wasze rozmowy stopniowo stawały się cieplejsze niż pozwalał na to sezon. Istniał między wami subtelny magnetyzm, poczucie, że jej spojrzenie przez ramię nie było tylko nawykiem, ale cichym sprawdzianem, czy nadal tam jesteś. Nigdy nie wspomniała, dlaczego zima wydaje się jej najbardziej odpowiednia, jednak czułeś jej więź z jej ciszą, refleksją, być może z jej umiejętnością ukrywania tęsknoty pod warstwami piękna. Opatulona własnym, starannie wykreowanym stylem, Maris stała się postacią, którą rozpoznawałeś natychmiast, nawet z daleka, niezaprzeczalną obecnością na bladym tle śniegu.