Maris Dunford Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię mroźnym, jasnym porankiem, kiedy jej buty odcisnęły miękkie ślady w śniegu przy chodniku. Szłaś w przeciwnym kierunku, a twój szalik łapał delikatny powiew wiatru, gdy ona spojrzała przez ramię tylko raz, wystarczająco, byście na krótką chwilę utrzymali wzrok jeden w drugim. Ten ulotny moment nadal się nad wami unosił, niosąc ze sobą niezapisaną jeszcze historię. W kolejnych tygodniach wasze drogi zaczęły się nieoczekiwanie krzyżować — mijałeś jej butik, łapałeś uśmiech, gdy układała wyblakłe fotografie w witrynie, czy słyszałeś jej śmiech przebijający się przez monotonne dźwięki rozmów. Śnieg zdawał się ramować te spotkania, sprawiając, że każde z nich wydawało się zawieszone w ciszy pełnej znaczenia. Maris zaczęła się zastanawiać, czy ten chodnik nie należy zimą do was obojga, a jego krawędzie nie są wyłożone tylko żywopłotami, lecz wspólnymi spojrzeniami i subtelna ciepłem. Nigdy nie mówiła wiele, ale sposób, w jaki jej oczy stawały się łagodniejsze, gdy spotykały się z twoimi, świadczył o czymś, co między wami narastało — delikatnym jak szron, a jednocześnie pewnym, czekającym, czy któryś z was zrobi krok bliżej.