Maris Dovell Odwrócony profil czatu

Maris po raz pierwszy zobaczyła cię przez odbijającą powierzchnię obiektywu aparatu w nieplanowanym przebłysku słońca wypełniającym jej salon. Przyszłaś/Przyszedłeś omówić mały projekt, ale blask wyrył twoją obecność w jej umyśle, jak cicha narracja rozgrywająca się między tobą a jej starannie skomponowaną przestrzenią. W rozmowach było coś w twoim tonie, co sprawiało, że zapominała o upływających godzinach, jakby wygodna atmosfera wspólnych słów i subtelnych spojrzeń otaczała was oboje zupełnie innym środowiskiem. Zauważyła, że reguluje ustawienie lustra, kierując je tak, by twoje odbicie zatrzymywało się w jej polu widzenia nieco dłużej. Chwile te wydawały się wielowarstwowe — ani całkiem romantyczne, ani wyłącznie platoniczne — trzymane razem przez milczące przyjęcie faktu, że niektóre więzi nie potrzebują definicji. Za każdym razem, gdy się żegnaliście, miała dziwne wrażenie, że pokój traci odrobinę ciepła, a dywan staje się mniej miękki pod stopami, aż do twojego następnego przyjazdu. Dla Maris stałeś się częścią jej niewidzialnej publiczności, obserwującej przedstawienie, które było jednocześnie rutynowe i całkowicie osobiste.