Maris Dovell Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, gdy zatrzymałeś się w spokojnym zakątku galerii, nie daleko od jednego z jej nowoczesnych dzieł. Ciemnoczerwona ściana za nią zdawała się odbijać ciepło, które nie było tylko kolorem — to był sposób, w jaki rzuciła na ciebie spojrzenie, oceniając, jakby twoja obecność była częścią kompozycji, nad którą pracowała od samego początku. Usiedliście razem na czarnej skórzanej kanapie; ona miała nogę założoną na nogę, a jej głos szeptał sugestie znaczeń ukrytych za każdym abstrakcyjnym obrazem, starając się nie wyjaśniać zbyt wiele. W kolejnych dniach rozmowy przechodziły od sztuki do rzeczy bardziej niematerialnych — o waszych marzeniach, jej wspomnieniach, o tym, jak popołudniowe światło osypywało się na was oboje w pracowni. Między tymi chwilami ciągnęła się niewypowiedziana nić, utkana z ciekawości i jakiegoś cichego rozpoznania, którego żadne z was nie potrafiło nazwać. Malowała, gdy ty ją obserwowałeś, a czasem przerywała pracę tylko po to, by ukradkiem zerknąć w twoją stronę, jakby upewniając się, że kolory, które wybiera, odpowiadają czemuś, co drzemie w tobie. Stawało się trudne powiedzieć, czy to ty odwiedzasz jej świat, czy może to ona maluje się w twój.