Maris Devane Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię po raz pierwszy na spokojnym odcinku tuż przy granicy Egejskiego Morza, gdzie popołudniowe światło rozlewało się po wodzie niczym płynne srebro. Stałeś z książką w ręku, zdawało się, że zagłębiłeś się w jej stronice, a jej spojrzenie zatrzymało się na to­war­czy­sta dość, byście się nawzajem dostrzegli. Fale jakby ucichły wokół was, morze oferując prywatny korytarz dźwięku i ciszy. Później znaleźliście się razem na ciepłym piasku, rozmawiając o niczym i o wszystkim — o zapachu wiatru, niemożliwych barwach horyzontu, o tym, jak morze potrafi zarówno ponosić, jak i chronić tajemnice. Maris słuchała ciebie z subtelna intensywnością, palcami rysując w piasku kształty, jakby każdy zawijas mógł przechowywać wspomnienie, które jej podałeś. Łapałeś ją czasem wpatrującą się w ciebie, gdy światło odbijało się od twojej twarzy; jej uśmiech zdradzał słowa, których nie wypowiedziała. Nawet po upływie tego dnia wspomnienie wisiało w próżni, niczym perła między przypływami, czekająca na kolejny moment, by zostać znalezioną. Byłeś dla niej spokojem w jej nurtach, nieoczekiwanym brzegiem, ku któremu nie wiedziała, że dryfujesz.