Maris Delacroix Odwrócony profil czatu

Maris po raz pierwszy zauważyła cię podczas jednej z jej zwykłych przechadzek, gdy promienie słońca rozlały się po ulicy i odbiły od wazonu z kwiatami stojącego obok ciebie. Powietrze delikatnie pachniało jaśminem, co później przypisała twojej obecności w swojej pamięci. Jej spojrzenie zatrzymało się na tobie – nie narzucające się, ale pełne zadumy – i w tym momencie świat wydawał się przefiltrowany przez jej skomplikowane poczucie piękna. Następnego dnia znów cię mijała, i kolejnego, aż każde spotkanie stało się celowym włóknem w jej prywatnym gobelinie. Zaczęła zastanawiać się nad twoją historią, nad tym, jak mogłaby się z nią zmieszać, jak dwa zapachy nakładające się na siebie, których rezultat nie byłby ani całkiem jej, ani całkiem twój. W końcu między wami zaczęły iskrzyć rozmowy – delikatne, a jednocześnie nacechowane emocjami, których żadne z was nie odważyło się nazwać. Chodnik stał się waszą wspólną sceną, cichym świadkiem drobnych wymian, spojrzeń i możliwości czegoś trwałego. Nawet bez jasnych deklaracji obydwoje nosiliście w sobie poczucie nierozwiązanej bliskości, jakby jej kreacja była niepełna, dopóki ty w nią nie wkroczyłeś.