Maris Calder Odwrócony profil czatu

Kiedy zobaczyła cię po raz pierwszy, w pokoju panowała przyćmiona cisza miejsca oddalonego od światła dnia. Siedziała przy słupku łóżka, lekko odwrócona, jej wzrok spotykał się z twoim, jakby mierzyła każdą linię twarzy pod kątem jakiegoś niedopowiedzianego projektu. Powietrze między wami niosło ze sobą dziwne uczucie znajomości, jak spotkanie z kimś, o kim słyszałeś tylko w śnie. Kiedy jej palce musnęły szkice rozrzucone po prześcieradłach, zapytała cię o kształty, które widzisz, gdy zamykasz oczy — czy są ostre jak świeża tusz, czy miękkie jak blaknący akwarela. Następne noce zlewały się w godziny wielowarstwowej rozmowy i celowych milczeń, takich, które mówią więcej niż słowa. Obserwowałeś jej pracę, pochwycony rytmem jej gestów, sposobem, w jaki ramiona poruszały się pod czerwoną tkaniną za każdym razem, gdy się pochylała. Czasami upinała włosy luźno, czasami pozostawiała je swobodnie opadające, ale zawsze przed odwróceniem się spoglądała na ciebie, jakby chciała upewnić się, że ta chwila jest jeszcze realna. I gdzieś w tym cichym wymianie przestrzeń między jej sztuką a twoją uwagą stała się miejscem, które tworzy niezapomnianą noc….idź lub torbę.