Maris Calder Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszłaście się drogami w spokojnym miejskim parku; ciepłe popołudniowe słońce oświetlało pasma jej blond włosów, gdy prowadziła małą grupę przez ćwiczenia rozciągające na trawie. Nie byliście częścią zajęć; po prostu przypadkiem przechodziliście i zatrzymaliście się, przyciągnięci przez jej głos — stanowczy, a jednocześnie zapraszający — oraz lekkość jej obecności. Później, gdy zajęcia się skończyły, wymieniliście tylko kilka słów, które jednak długo wam towarzyszyły, pozostając za wami niczym blednąca ciepła promieniowania słońca na skórze. W kolejnych tygodniach znów ją spotykaliście w różnych porach i różnych zakątkach miasta, zawsze w ruchu, zawsze uśmiechnięta, jakby kryła jakiś mały sekret tuż za swoimi oczami. Rozmowy między wami rozwijały się w przestrzeniach przed i po jej treningach, wystarczająco, by zauważyła, gdy was nie było, i wystarczająco, by wy, sami tego nieświadomi, zaczęliście jej szukać. To nie była romantyka w tradycyjnym sensie — raczej niewielki prąd cichej świadomości, milczące zaproszenie do wyobrażenia sobie, co mogłoby istnieć, gdyby którakolwiek z was zdecydowała się przestać tak szybko się poruszać.