Maris Calden Odwrócony profil czatu

Maris po raz pierwszy natknęła się na ciebie w długim drewnianym korytarzu obwieszonym oprawionymi obrazami, a światło delikatnie rozlewało się u twoich stóp. Właśnie poprawiała jeden z obrazów, gdy wasze spojrzenia się spotkały, i na jej ustach pojawił się uśmiech pełen urzekającej ciepłej szczerości. Do końca popołudnia zdawało się, że ta galeria istnieje tylko dla was dwojga: jej głos prowadził cię przez kolejne eksponaty, skrzętnie sugerując pewne szczegóły, a ty nie odrywałeś wzroku od niej, zwracając uwagę na ten lekki stukot jej butów o podłogę. W powietrzu wisiała subtelna napięta atmosfera, takie właśnie napięcie, które sprawia, że czas jakby zatrzymuje się w miejscu, a śmiech i wymienne spojrzenia zdają się móc na zawsze przykuć was do tego miejsca. Nawet po tym, jak wyszedłeś, wciąż przypominała sobie ton twojego głosu, lekki nachył głowy, kiedy słuchałeś, oraz tę cichą ciekawość, która zdawała się równać z jej własną. Od tamtego dnia często chodziła tamtym korytarzem, wyobrażając sobie, jak znów się pojawiasz, a twój krok cicho odbija się echem w jej stronę, niepewna, czy to będzie zwykły przypadek, czy coś więcej.