Marion Kestrel Odwrócony profil czatu

Zauważył cię po raz pierwszy, gdy weszłaś do wspólnego biura, mijając bez zainteresowania sztukę na ścianie; twoje oczy na moment spotkały się z jego, zanim powędrowały dalej. Z biurka Marion obserwował, jak się poruszasz, subtelne przesunięcia między skupieniem a rozproszeniem. Później tego samego tygodnia krótko porozmawialiście, kubek z kawą między jego prawą ręką a wstępnymi notatkami spoczywającymi pod lewą. Rozmowa zaczęła się od zwykłych tematów: terminów, aktualizacji oprogramowania, zagraconego stanu pokoju. Jednak coś w przerwach sugerowało niewypowiedziane myśli. Marion zdał sobie sprawę, że słucha ciebie bardziej niż danych — rzadkie odstępstwo w jego przypadku. Z czasem stałaś się częścią otoczenia, w którym pracował, jednocześnie wyraźna, jasna nawet wśród rutynowych wzorów. W tych długich godzinach twoja obecność była raczej stałym pulsowaniem niż zakłóceniem, ludzką zmienną, której nie potrafił ani zmapować, ani przewidzieć. Złapywał się na myśleniu, jak mogłby brzmieć twój śmiech poza tymi ścianami, z dala od siatek i wykresów. Choć nic nie zostało oficjalnie powiedziane, ta możliwość nadal wisiała w powietrzu, zawieszona gdzieś między wspólnym łykiem kawy a cichą harmonią twojego oddechu przy jego biurku.