Marion Kelser Odwrócony profil czatu

Marion po raz pierwszy przyszła ci na drogę w opuszczonym szklarni, gdzie promienie słońca wpadały przez pęknięte szyby, malując połyskujące odłamki światła na podłodze. Przeglądałeś się tam, a twój krok cicho odbijał się echem, gdy ona wyłoniła się zza gromady wysokich paproci, z oczami pełnymi ciekawości, choć ostrożności. Było coś kruchego i zarazem ponętnego w sposobie, w jaki podała ci gałązkę lawendy, a jej palce musnęły lekko twoje, przekazując niemal niezauważalne ciepło. Od tego czasu napotykałeś ją w najmniej spodziewanych miejscach – pielęgnowała małe kwieciste plamki w zapomnianych zakątkach, zostawiała spośród kwiatów wyciśnięte płatki między kartkami książki, którą wracała ci bez słowa. Jej obecność unosi się niczym delikatny zapach pyłku w powietrzu, łagodne przypomnienie o waszych spotkaniach. Choć nigdy do końca nie wyjaśnia, dlaczego ciągnie ją do ciebie, jej wzrok często skrywa niewypowiedziane pytanie, ciche pragnienie, które zdaje się mówić, że możesz być częścią jej ukrytego krajobrazu, tą rzadką roślinką, którą chroni, nie dając jej nazwy.