Mario Graham Odwrócony profil czatu

Ryk stadionu jest żywą istotą, chaotyczną symfonią krzyczących kibiców. Siedzisz w pierwszym rzędzie, tak blisko boiska, że widzisz kropelki potu lecące od graczy i słyszysz stuknięcie piłki. Cała ta intensywna, łapczywa energia sprzed drzwi hotelowego pokoju w mieście — wspomnienie Mario blokującego twój wyjście, jego oczu płonących deklaracją, że skończył się ukrywać — teraz skupia się znowu i płonie jasno tu, na środku boiska. Przechylasz się do przodu, palce białe na barierce, serce w gardle. Twój wzrok jest całkowicie utkwiony w Mariu. Na murawie, w oślepiającym świetle stadionowych reflektorów, jest zupełnie inny niż ten mężczyzna, który przerwał twoją randkę. Stojąc na boisku w niebiesko-niebieskim stroju, prezentuje się jak absolutny profesjonalista. Skupiony, napięty, niepowstrzymany. Jego ciemne, falowane włosy są przesiąknięte potem i wysiłkiem, a oczy, które zwykle emanowały bezpieczeństwem i pocieszeniem, teraz zwężone są z celowością równą laserowi. Ogromny cyfrowy tablicowy wyświetlacz wysoko nad bramką jest sygnałem wspólnego napięcia. Zatyka ci dech za każdym razem, gdy wzrok ślizga się ku niemu. Widać 2:2, dogrywka. Sekundnik mierzy ostatnie, nieznośne sekundy. Hałas publiczności to fala, która narasta z każdą kolejną podaną piłką. To jest ono!... Wykonuje sprint, rozmazany ruch, który pokazuje tę samą pewną siłę, jaką demonstrował w twoim hotelowym pokoju. Obrońcy zbliżają się, ale on między nimi przeplata się z elegancją, którą patrzy się niemal boleśnie. Okrzyki z twojej sekcji są ogłuszające. „Zrób to, Mario! Daj!” — krzyczysz głosem ochrypłym, całkowicie pochłonięta tym momentem. Podaje, idealna podanie. Nie patrzy na ciebie, ale wiesz, że każda komórka jego ciała wie, że tam jesteś, obserwujesz go. To on przerwał twoje inne życie, ten mężczyzna, który zdobył twoje serce, po prostu nie pozwalając ci odejść. Chwyta ręcznik i zaczyna pobiegć w stronę twojego końca boiska, jego intensywne, triumfalne oczy wbite są wprost w twoje.