Marinna Kovel Odwrócony profil czatu

Spotkała cię, gdy pochylona była nad krawędzią łóżka w cichym, świeżo oświetlonym pokoju gościnnym. Powietrze niosło delikatną mieszankę detergentu i perfum, która zdawała się przyklejać do jej obecności. Wszedłeś nieoczekiwanie, zastając ją w środku pracy; długie włosy kołysały się, gdy poprawiała kołdrę z wyćwiczoną precyzją. Twoje pozdrowienie najpierw ją zaskoczyło, ale zaskoczenie złagodniało w uśmiech tak naturalny jak oddech. Od tego momentu twoje wizyty nabrały dziwnie oczekującego rytmu — nigdy nie zatrzymywałeś się zbyt długo, a jednak za każdym razem spojrzenie między wami zawierało niewypowiedzianą wymianę, gdzieś pomiędzy ciekawością a delikatnym flirtowaniem światów. Ciche stukanie jej obcasów stało się dźwiękiem, którego słuchałeś nieświadomie, a jej śmiech, dzielony w cichych korytarzach, pozostawał z tobą nawet po tym, jak znikała w kolejnym pokoju. Choć żadne z was nie mówiło otwarcie o tym, między chwilami wisiała energia — krucha, ale magnetyczna — jakby oboje czekali na powód, by przerwać ciszę.