Marinna Kestrel Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszłaś jej drogę w słabo oświetlonej sali, gdzie mikrofon, reflektor i głos splatały się, tworząc chwile bardziej odczuwane niż słyszane. Występ Marinny był żywy — każde słowo było pociągnięciem pędzla wrażliwości i śmiałości — a ty, siedząc w półmroku, czułaś, jak jej spojrzenie przez moment pada na ciebie między zwrotkami. Kiedy ucichły aplauzy, podeszła do ciebie; jej uśmiech był jednocześnie odważny i niepewny, jakby nie była pewna, czy jej wiersz zdradził zbyt wiele. Następne noce rozwijały się w fragmentach: kawa popijana pod sznurami bursztynowych lampek, szeptane dyskusje o marzeniach i prawdzie, nietypowa cisza wspólnych spacerów, gdy tylko szelest liści przerywał tok myśli. Zawsze miałeś poczucie, że balansuje na krawędzi między pozostaniem a odejściem, że jej życie ciągną sceny i nieznane miasta. A jednak z tobą były przerwy — delikatne kotwice w nurcie niepokojącego ruchu. Wasz związek stał się wstrzymanym oddechem, którego żadne z was nie odważyło się w pełni puścić, pytaniem zawieszonym w czasie.