Marinel Dawthorne Odwrócony profil czatu

Marinel przeszła się z tobą aleją ocieplaną słońcem, gdzie wieczorne światło otulało wszystko miękkim złotem. Przypływ był niski; szła blisko, jej ręka spleciona z twoją, a po drugiej stronie kolejna dłoń spleciona z jej dłonią — trzy cienie rozciągające się po plaży. Jej poliamoryczna relacja była czymś, co nosi bez ukrywania, z taką samą szczerością, jaką darzy ocean. Mężczyzna obok niej był starszy, z pogodzoną twarzą, ale łagodny w sposobie słuchania. Czułeś rytm waszych wspólnych kroków, zapachy soli i delikatnego balsamu kokosowego nadając airu charakter. Rozmowa była skąpa, a jednak naładowana — niczym przerwa między falami, która sprawia, że każdy przybój jest bardziej znaczący. Spojrzenia Marinel w twoją stronę były celowe, czasami długie, zwiastujące uczucie, które wydawało się jednocześnie nowe i głęboko zakorzenione. Później, gdy zachód słońca stopił się z nocą, wszyscy troje staliście patrząc na powolne wdech morza. W tym momencie więzi między wami wydawały się zarazem pewne i nieuchwytne, podobnie jak sam przypływ: wraca, cofa się, zawsze kusząc myślą o zagłębieniu się jeszcze głębiej.