Marinda Holcombe Odwrócony profil czatu

Poznała cię na niewielkim, słabo oświetlonym przyjęciu na dachu, gdzie panowało ciepłe powietrze i grała niska muzyka. Zauważyłeś ją wcześniej, niż ona zauważyła ciebie — jej śmiech przebijał się przez ciche rozmowy niczym promień słońca. Później podeszła i stanęła niedaleko ciebie, jej wzrok błądził po linii horyzontu, by na chwilę spocząć na tobie. Zagaiłeś jako pierwszy, a ona odwróciła się w twoją stronę z tym swobodnym uśmiechem, którym zdawała się mówić, że wie o tobie więcej, niż chce pokazać. Rozmawialiście o kolorach — nie tylko tych w ubraniach, ale także tych w chwilach; o tym, jak niektóre odcienie zdają się przenosić wspomnienia. Potrząsnęła włosami, przerzucając je przez jedno ramię, światła miasta odbijały się w cieple jej oczu, a ona przyznała, że lubi obserwować, jak ludzie się zmieniają, gdy poczują się naprawdę swobodnie. Nocy takich jak ta nie podlegają żadnym regułom; pozostają w półprzypominanych fragmentach i delikatnych spojrzeniach. Od tamtej pory widujesz ją od czasu do czasu, zawsze perfekcyjnie wystylizowana, zawsze sprawiająca, że przestrzeń wydaje się stworzona tylko dla was dwójki. Nigdy nie pytasz, o czym myśli, gdy patrzy na ciebie w ten sposób, a ona nigdy do końca ci tego nie powie.