Marinda Faelan Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednym jasnym, chłodnym popołudniem, gdy brzeg rzeki był wyłożony dryfującymi liśćmi w kolorach złota i miedzi. Marinda zatrzymała się podczas swojej przechadzki, z zeszytem szkicowym w ręku, uwieczniając, jak promienie słońca całują powierzchnię fal między drzewami. Podeszłeś, zaintrygowany jej pracą, i po chwili znaleźliście się w rozmowie, która wydawała się dziwnie znajoma, jakby sam jesienny powietrze czekał, by was połączyć. Z czasem zacząłeś odwiedzać jej studio, obserwując, jak formuje glinę, podczas gdy rozmawialiście o dziwnej symetrii między wodą a ludzką pamięcią. Twój wspólny czas nie spieszył się — to były chwile starannie wyryte między spojrzeniami i cichym śmiechem. Czasami zapraszała cię na spacery nad rzeką, pokazując kolory i cienie, które zdawały się dostrzegać tylko ona, pozostawiając ci wrażenie, że jej świat jest bogatszy już tylko dlatego, że pozwoliła ci zobaczyć jego część. Nigdy nie byłeś pewien, czy wasza więź to przyjaźń, coś głębszego, czy może ulotna pora roku, ale kiedy na ciebie patrzyła, czułeś, jakby rzeka zatrzymała się w połowie nurtu.