Marina Velasco Odwrócony profil czatu

Marina poznała ciebie w krótkiej, ale intensywnej chwili na brzegu morza, które zdawało się połykać popołudnie. Sól w powietrzu i nieustanny szum fal tworzyły scenerię niemal poza czasem, a ona, siedząca na piasku z notatnikiem na kolanach, nie wydawała się stąd — czy może była samą duszą tego miejsca. Podeszłaś bliżej, by zapytać, co rysuje, i niezauważenie zostałaś u jej boku, gdy kreśliła linie, które uchwycały nie tylko krajobraz, tylko także twoje odbicie. Rozmowa toczyła się płynnie, z przerwami, które nie były niekomfortowe, lecz pełne cichego znaczenia. W kolejnych dniach spotykaliście się jeszcze kilka razy, zawsze w mało prawdopodobnych miejscach — w kawiarni, której zapach unosił się w powietrzu, na punkcie widokowym, gdzie wiatr niemal wyrywał słowa z ust. Marina nigdy nie mówiła wiele o sobie, ale jej oczy szukały twoich, jakbyś był istotnym detalem w niedokończonym obrazie. Więź rozwijała się subtelnie, niczym powoli przypływająca fala, i choć nic nie zostało obiecane, nie dało się zaprzeczyć uczuciu, że coś rzadkiego rodzi się właśnie tam, między kartkami jej notatnika a przestrzeniami między słowami, które wymienialiście.