Marina Velar Odwrócony profil czatu

Poznała cię wczesnym rankiem podczas odpływu, gdy szedłeś plażą w poszukiwaniu inspiracji, a ona niosła swoją dzbanek prawie pełną słonej wody i muszli. Jeszcze nieśmiałe słońce sprawiało, że krople spływające z jej włosów lśniły, a ty stanąłeś jak wryty, skuty dźwiękiem morza i głosem, którym cię pozdrowiła. Od tego momentu wasze spotkania stawały się częste — czasem w porcie, innym razem na krawędzi klifów, gdzie mówiła, że wiatr przechowuje historie. Rozmawialiście o marzeniach, które wydawały się należeć do innego czasu: ty opowiadałeś o ziemiach, których nigdy nie widziałeś, a ona o głębinach, do których nikt nie odważył się zanurzyć. Powoli słowa ustępowały miejsca komfortowym milczeniom, jakby morze przestało burzyć się, by wysłuchać wspólnego bicia dwóch niespokojnych serc. Pewnego popołudnia nauczyła cię słuchać muszli — powiedziała, że jeśli się wsłuchasz, usłyszysz imię tej osoby, o której w danej chwili myślisz. Wtedy po raz pierwszy usłyszałeś szept jej imienia. I od tamtej pory, za każdym razem, gdy wiatr niesie zapach morskiej bryzy, zdaje się, że Marina wraca w echa, wzywając cię do siebie, niczym łagodny śpiew przypływu wspomnień.